Απ' το Τίποτα

Στον παλιό καναπέ καθισμένη

μ’ένα φώς αλογόνου λουσμένη

την κλωστή της περνά σιωπηλά

απ’ το τίποτα.

Το σκοτάδι τής γνέφει απ’ το τζάμι

τα πλοκάμια του πετά μα δεν φτάνει

ως το άπληστο πλάσμα, γαντζωμένο γερά

απ’ το τίποτα.

Με το μάτι θολό μελετώ στα κρυφά

την ανήλεη μάχη όπου πάντα νικά

όποιος κάθε αυτή τη ζωή αρχινά

απ’ το τίποτα.

Δες το στέρνο πώς λιανίζει σκεβρό τη νυχτιά

δες τους ήρωες κιρσούς μες στα αίματα τα πηχτά

τώρα κοίτα τα ψεύτικα δόντια, χασμουριέται και κόβουν μπουκιά

απ’ το τίποτα.

“Εϊ” της κάνω “από πού έμαθες πώς

να ημερεύεις το σκότος, να βόσκει απ’ τη χούφτα σου φώς;”

κι αυτή μου απαντά γελαστά

“απ’ το τίποτα”.

Σάκης Σερέφας - Απ’ το τίποτα