Πόσα ακόμα μικρά Νησιά;

Κάτι γι αυτόν που χάλασε το πάρτυ

My Way

And may I say - not in a shy way,

No, oh no not me,

I did it my way.

For what is a man, what has he got?

If not himself, then he has naught.

To say the things he truly feels

And not the words of one who kneels.

The record shows I took the blows

And did it my way

Όταν δίνεις την πιο σημειολογημένη κουτουλιά από καταβολής ανθρωπίνων κεφαλών, όταν όλος ο κόσμος δεν βλέπει τίποτα άλλο απ' το ξυρισμένο σου κρανίο (ούτε το συναρπαστικό παραμύθι της σκανδαλισμένης ποδοσφαιρικά Ιταλίας, ούτε τον Ανρί να βγάζει μάτια, ούτε τίποτα), όταν είσαι ο επίτιμος προσκεκλημένος στην μεγάλη δεξίωση κι όμως τα κάνεις λίμπα, με αποτέλεσμα να σε διώξουν,

ίσως θέλεις να καταλάβουμε ότι το ποδόσφαιρο παίζεται δευτερευόντως με τα πόδια και πρωτίστως με το κεφάλι, με ένα κεφάλι που εκτελεί ένα τέτοιο πέναλτι, με ένα κεφάλι που, αν δεν είχε βγει από τα κόμιξ ο Μπουφόν, θα είχε σκοράρει με τρίτη κεφαλιά σε τελικό μουντιάλ (κι όλα θα 'ταν αλλιώς), με ένα κεφάλι που μπορεί να σκοτεινιάζει συχνά - πυκνά, αλλά που όταν χώσει την κουτουλιά δεν θα σηκωθεί να φύγει ύπουλα, αλλά θα κάτσει να κοιτάζει για ώρα με δολοφονικό βλέμμα τον σωριασμένο Ματεράτσι.

Ένα κεφάλι που δεν καταδέχτηκε να φορέσει σε ματς ζωής ή θανάτου μαύρα διαφημιστικά μαντήλια, ένα κεφάλι που φορούσε μέσα του όλη την μαυρίλα του πολεμιστή κι όλο το φως της ιδιοφυίας μαζί, ένα κεφάλι που όταν έπαιζε μπάλλα δεν ήταν διαφημιστική πινακίδα, αλλά έπαιζε μπάλλα.

Και τι μπάλλα!

The record shows

he took the blows

and did it his fucking way.

Κι ο τρόπος του δεν ήταν απαραιτήτως ούτε ο σωστός τρόπος ούτε ο τρόπος του νικητή.

Ήταν όμως ο δικός του τρόπος.

posted by Old Boy @ 6:45 μμ

και σύμφωνα με ένα σχόλιο που ακολουθεί:

O Thierry Henry, λέει, κάποτε με φιλοσοφική διάθεση είπε για τον Ζιζού
"Tu es sortie de la cit? mais la cit? n'est jamais sortie de toi" όπερ και μεθερμηνευόμενον πάει να πεί
"εσύ βγήκες από τα προάστεια, τα προάστεια δεν βγήκαν όμως ποτέ από μέσα σου"

Ο Διψών μοι Προσελθέτω

Γραφείο Τελετών "ΑΔΕΛΦΟΙ ΣΤΑΓΚΟΥ"

Δουλεύω εδώ,
τις νύχτες μου εδώ περνάω κύριε.
Σ' αυτήν την πολυθρόνα, περιμένοντας.
Όλο το βράδυ, κάθε βράδυ.
Κοιτώ έξω από το τζάμι της βιτρίνας.
Και βλέπω μάτια και ματιές πού και πού.
Σ' ένα γραφείο τελετών εργάζομαι.
Των αδελφών Στάγκου το γραφείο.
Με μια τηλεόραση να χλευάζει τη μοναξιά μου
επί μονίμου βάσεως.
Έτοιμος ν' αδράξω την πληροφορία γι αυτόν που χάνεται,
όπως ο χρόνος μου.
Γιατί εσείς καλύτερα περνάτε κύριε;
Απλώς εσείς κοιμάστε μέσα στα όχι και τόσο καθαρά σεντόνια σας.
Εσείς θα έλθετε σε μένα κύριε, όχι εγώ σ' εσάς.
Εγώ το πολύ πολύ να έλθω στη γυναίκα σας.
Όταν εσείς θα λείπετε

Απ' το Τίποτα

Στον παλιό καναπέ καθισμένη

μ’ένα φώς αλογόνου λουσμένη

την κλωστή της περνά σιωπηλά

απ’ το τίποτα.

Το σκοτάδι τής γνέφει απ’ το τζάμι

τα πλοκάμια του πετά μα δεν φτάνει

ως το άπληστο πλάσμα, γαντζωμένο γερά

απ’ το τίποτα.

Με το μάτι θολό μελετώ στα κρυφά

την ανήλεη μάχη όπου πάντα νικά

όποιος κάθε αυτή τη ζωή αρχινά

απ’ το τίποτα.

Δες το στέρνο πώς λιανίζει σκεβρό τη νυχτιά

δες τους ήρωες κιρσούς μες στα αίματα τα πηχτά

τώρα κοίτα τα ψεύτικα δόντια, χασμουριέται και κόβουν μπουκιά

απ’ το τίποτα.

“Εϊ” της κάνω “από πού έμαθες πώς

να ημερεύεις το σκότος, να βόσκει απ’ τη χούφτα σου φώς;”

κι αυτή μου απαντά γελαστά

“απ’ το τίποτα”.

Σάκης Σερέφας - Απ’ το τίποτα